คำพูดจากเ ด็ กที่ไม่เคยโต “แม่ครับ พ รุ่ งนี้ผมจะถูกประห ารแ ล้ ว” อย ากให้ทุกคนได้อ่ า น

225

คำพูดจากเ ด็ กที่ไม่เคยโต “แม่ครับ พ รุ่ งนี้ผมจะถูกประห ารแ ล้ ว” อย ากให้ทุกคนได้อ่ า น

คุณพ่อ คุณแม่ครับ พรุ่งนี้แล้ว ที่ผมจะต้อง ถูกประห าร ผมไม่ทราบว่า เส้นทางชีวิตของผม เดินมาถึงจุดนี้ ได้อย่างไร ตอนนี้ภาพ ในอ ดี ตค่อยฉาย ออกมาทีละภาพ ผ่านสมองของผม

ต อน 3 ขวบ 

ผมจำได้รางว่า ผมวิ่งเร็ว เกินไป จนสะดุดก้อนหิน หกล้ ม พ่อรีบอุ้มผม ขึ้นมาปลอบ แล้วพ่อใช้ ขาเตะก้อนหิน สองที และพุดว่า “ไม่ต้องร้องไห้ ก้อนหิน ก้อนนี้แ ย่ จริง พ่อลงโ ท ษให้แล้ว

 

ต อน 4 ขวบ 

ผมเอาแต่ นั่งเฝ้าดูทีวี จนไม่ยอม กินข้าว แม่ยกชามข้าวมา ป้อนให้ผมทีละคำ ถึงหน้าจอทีวี แม่ทำให้ผม เข้าใจว่า ชีวิตสามารถ ห าความสุขได้ ด้วยวิธีนี้ แต่ผมไม่รู้ว่า แม่ กลัวว่า ผมจะหิว เดี๋ยวก็ต้อง มาวุ่นวายห าข้าว ให้ผมกินทีหลัง

 

ตอน 6 ขวบ 

พ่อพาผม ไปซื้อของขวัญ คริสต์มาส ตกลงกันว่า จะให้ผมซื้ อ ได้หนึ่งอย่าง แต่พอผมได้ตุ๊กตา อุลต้าแมนแล้ว ผมยังอย า กได้ เครื่องร่ อ นอีก พอพ่อไม่ยอมให้ ผมก็ลงไป นอนกองกับพื้ น ร้องไ ห้ไม่ยอมหยุด 

สุดท้ายพ่อ ก็ต้องซื้ อให้ผม ทั้งสองอย่าง พ่อทำให้ผม เข้าใจว่า การใช้วิธีนี้ จะทำให้ผม ได้ในสิ่งที่ อย า กได้ แต่ผมไม่รู้ว่า พ่อ กลัวว่าการกระทำ ของผมจะทำให้ พ่อขายขี้หน้า ต่อหน้าคนอื่น

 

ต อน 8 ขวบ 

ผมคิดอย าก จะซักถุงเท้า ของผม แต่แม่กลัวว่า ผมจะซัก ไม่ส ะ อ าด ผมอย า กช่วย ล้างจาน แม่กลัวผม จะทำจานแ ต ก ผมอย า กเทน้ำร้อน ให้ตัวเอง แต่แม่กลัวผม โดนน้ำร้อนลวก 

แม่ทำให้ ผมเข้าใจว่า ผมไม่สามารถ ทำงานย าก หรืองานที่ดู เหมือนมีอันต ร าย แต่ผม ไม่รู้ว่า แม่ ไม่อย า กเ สี ยเวลา มานั่งแ ก้ไขงานให้ผม

 

ต อน 10 ขวบ 

พ่อพาผมไป สมัครเรียนพิเศษ สามแห่ง และเรียนกิจก ร ร มพิเศษ อีกสองแห่ง ทุกวันผมจะ กลับถึงบ้าน ด้วยความอ่อนล้า พ่อบอกผมว่า คนเราต้อง อ ด ท น จะได้เป็นเจ้าคน นายคน 

พ่อทำให้ ผมเข้าใจว่า การศึกษา เป็นเรื่องที่ย าก หนั กห น า และน่าเ บื่ อมาก แต่ผมไม่รู้ว่า พ่ออย ากให้ผม ดูโดดเด่น ต่อหน้าญาติมิตร

 

ต อนอายุ 13 

ผมเตะบอล ไปทำกระจก หน้าต่างข้างบ้านแ ต ก พ่อพาผม ไปกล่าวคำ ข อโ ท ษ แล้วจ่ายค่าเ สี ยห าย ไป พ่อทำให้ผม เข้าใจว่า 

กล่าวคำว่าข อโท ษ แล้วทุกอย่าง ก็จบสิ้น ได้แบบง่ายดาย แต่ผมไม่รู้ว่า พ่อบ่ นว่า เพื่อนบ้านถือโอกาส เรียกค่าเ สี ยห าย มากเกินไป

 

ตอนอายุ 15 

ผมอย า กเรียนเ ปียโน เหมือนเพื่อน แม่ไปขอยืม เงินญาติ แล้วซื้อเ ปียโน ให้ผมหลังหนึ่ง แต่ผมเล่นได้ เดือนสองเดือน ก็เ บื่ อแล้ว ไม่ยอมเล่นต่อ 

แม่ทำให้ ผมเข้าใจว่า แม้ที่บ้าน มีเงินไม่มาก แต่ก็สามารถ ใช้จ่ายได้อย่าง สุ รุ่ย สุ ร่าย แต่ผม ไม่รู้ว่า ที่บ้านต้องใช้เวลา สามปีกว่า จะจ่ายหนี้ก้อนนั้น จนหมด

 

ตอนอายุ 19 

ผมกำลัง จะสอบเอนทรานซ์ เข้ามห าวิทย าลัย พ่อบอกว่า เป็นทน า ยค วาม จะช่วยให้ฐานะ ทางสังคมสูงขึ้น พ่อทำให้ผม เข้าใจว่า 

ผม ทำตามเส้นทาง ที่พ่อวาดหวัง ไว้ก็พอ แต่ผมไม่รู้ว่า นั่นเป็นเพราะ พ่ออย ากเติมเต็ม ความฝันให้ตนเอง เพราะพ่อสอบ ไม่ติดตอนเป็นหนุ่ม

 

ตอนอายุ 20 

ผมบอกแม่ว่า อย ากได้มือถือ รุ่นใหม่ล่าสุด ผมอ้างว่า จะได้โทรกลับบ้านบ่ อ ย แม่ส่งเงินมา ให้ผมสามหมื่นบาททันที แต่ผมโทรกลับบ้าน ปีละไม่กี่หน 

แทบทุกครั้ง จะเป็นการ ขอเงินเพิ่ม แม่ทำให้ผม เข้าใจว่า พ่อแม่เป็นตู้ กดเงินชั้นเ ยี่ย มของผม แต่ผมไม่รู้ว่า พ่อแม่ได้ แต่เฝ้ารอโทรศัพท์ จากผมด้วยความคิดถึง

 

ตอนอายุ 24 

พอเรียนจบ พ่อก็ช่วย ฝากงานให้ผม ได้ทำงาน ในบริษัทใหญ่โต พ่อทำให้ผม เข้าใจว่า ไม่ต้องตั้งใจเรียน หนังสือให้ดี 

ก็สามารถห างานดี ทำได้ แต่ผมไม่รู้ว่า พ่อต้องอาศัย เส้นสายขนาดไหน กว่าจะฝากผม เข้าทำงานได้

 

ตอนอายุ 27 

ผมเปลี่ยน แฟนเป็นว่าเล่น พวกสาวมักบ่นว่า ผมเป็นคน ที่ไม่มีความรับผิ ดชอบ แม่บอกผมว่า พวกเขาไ ม่คู่ควร กับผม 

แม่ทำให้ผม เข้าใจว่า ผมเป็นผู้ชาย ที่มีคุณสมบัติ เลอเลิศ แต่ผมไม่รู้ว่า ผมเป็น ผู้ชาย ไม่เอาไหน ที่ห าความดี แทบไม่ได้

คำพูดจากเ ด็ กที่ไม่เคยโต

ตอนอายุ 32 

ผมเป็นหนี้ พ นัน บ อ ล เป็นล้าน พ่อโก ร ธจนล้ มป่ว ย แต่สุดท้ายพ่อก็ ช่วยผมเคลียร์ห นี้จนหมด 

พ่อทำให้ ผมเข้าใจว่า ไม่ว่าผม จะทำอะไรผิ ด พ่อจะคอยช่วย แ ก้ปัญห าให้ผม ได้เสมอ แต่ผมไม่รู้ว่า นั่นเป็นเงิน ก้อนสุดท้ายที่พ่อแม่ เตรียมไว้ใช้ ในย ามแก่

 

ตอนอายุ 35 

พ่อแม่ช่วยอะไร ผมไม่ได้อีกแล้ว ผมกับเพื่อน เข้าไปป ล้ นร้านค้า แล้วผมไปยิ งเจ้าของร้าน ต ายคาที่

ศาล ตั ดสิน ประห ารชีวิตผม พ่อแม่ตะโกน ด่ าว่า ช่างไม่ยุติธ ร ร ม ต่อครอบครัว เราเลย ท่านลำบ า ก มาทั้งชีวิต แต่ต้องได้รับ ผลก ร ร มที่ไร้ ความปราณี

 

ในที่สุดผมเริ่ม เข้าใจแล้วว่า เพราะท่ า นใช้ ค ว ามรัก แ ย่ งเอาโอกาส ที่ผมจะเติบโต เป็นผู้เป็นคน ครั้งแล้วครั้งเล่า แ ย่ ง เอาความ สามารถในการ อยู่รอดด้วย ตัวผมเอง ครั้งแล้วครั้งเล่า แ ย่ งเอาความรับผิ ดชอบ ในตัวของผมเอง ครั้งแล้วครั้งเล่า

วิธีการรักลูก แบบผิ ด สุดท้ายแลกมา ซึ่งความเจ็ บ ป วด ของเราทั้งสองรุ่น ไม่มีโอกาส ให้แก้ตัวอีกแล้ว จากการสอนสั่งที่ผิ ด มันเป็นมือ ของพ่อแม่ผมเอง ที่ส่งผมขึ้นไป ยังแท่นประห า ร อย่างไม่ได้ตั้งใจ

 

พ่อครับ แม่ครับ ก รุ ณ า ดูแลตัวเอง ให้ดี ผมคงต้องขอลา จากท่านแล้ว ในวันพรุ่งนี้ หวังว่า ในภ พหน้าของผม ผมจะได้เรียนรู้ วิธีการรับผิ ดช อ บ ในตัวผมเอง 

สำหรับชาตินี้ ผมไม่แน่ใจว่า ผมควรจะโ ก รธท่าน หรือรักท่าน กันแน่ อย่างไรก็ตาม ลูกต้องกราบ ขออโ หสิก ร ร มที่ได้ก่อ ก ร ร มให้ท่านต้องเ สี ยใจ กับลูกคนนี้ มาตลอดชีวิต

จ า กลูกที่กำลัง จะจากท่านไป