ถ้าหากมีวันใดที่ฉัน ห า ย ไป ก็ขอให้รู้ไว้เลยว่าฉันทำดีที่สุดแล้ว

1921

ไม่มีใครอย ากเริ่มต้นใหม่บ่อยๆ เราต่างเรียนรู้ว่าความสัมพันธ์มีวันที่ดีและวันที่ไม่ดี

ต่างต้องใช้ความอดทน ปรับตัวเข้าหากัน แรกรัก ก็มองไม่เห็นอุ ปสรร คใดๆทั้งสิ้น

ความสัมพันธ์ที่เคยคิดว่าร่วมกันสร้างมาอย่ าง ดิ บ ดี

เมื่อมาถึงจุดหนึ่งกลับไม่มีความสุขอีกต่อไป เพราะกลายเป็นเราที่ถูกให้ความสำคัญน้อยลงทุ กที

เมื่อมาถึงขั้นนี้ก็ถึงเวลานั่งทบทวนตัวเองแล้ว ว่าจะอยู่ต่อเพื่อรออีกฝ่ายหมดใจ

หรือ.. จบความสัมพันธ์ ก้าวออกไปเพื่อเพิ่มคุณค่าให้กับตัวเรา

เด็ดเดี่ยวแค่ไหน อยู่ที่ใจ

ไม่มีใครจะคิดถึงเราได้ดีเท่ากับตัวเราเองอีกแล้ว เพราะ‘ใจ’ เป็นตัวกำหนดพฤติก ร ร มทุ กอย่ าง ดังนั้นจึงเป็นเราเองที่จะเลือกเดิน

ออกมาจากจุดที่ไม่ได้มีความสุขอีกต่อไป หรือเลือกอยู่กับอดีตที่ไม่ได้ให้ความสุขกับเราอีกแล้ว

อย่ าปล่อยให้ความรู้สึกควบคุมชีวิต ในวันที่ เ จ็ บ จนชาขอให้มองโลกตามความเป็นจริง คุณยังมีชีวิต

มีลมหายใจ และทุ กสิ่งทุ กอย่ างนั้นคุณเป็นเจ้าของ ถึงเวลาแล้วที่จะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง

ให้ความ เ จ็ บ ป ว ด เป็นครูของเรา

เพราะมีชีวิตจึงยัง เ จ็ บ ป ว ด และเพราะ เ จ็ บ ป ว ด เราจึงได้เห็นความงดงามของสิ่งที่ตรงกันข้ามกัน

อย่ างความรัก ลองชั่งน้ำหนักความรู้สึกดูว่าทุ กวันนี้ ความ เ จ็ บ ป ว ด

อยู่ในระดับที่มากกว่าความรักความเข้าใจหรือเปล่า หากมากเกินไปก็ถอยออกมา ไม่จำเป็นต้อง โ ท ษ

ตัวเองและวันเวลาที่เสี ยไป แต่ขอให้ขอบคุณความ เ จ็ บ ป ว ด เพราะมันทำให้เราเปลี่ยนแปลงและเติบโตขึ้น

เลิกคิดเข้าข้างตัวเอง

ไม่ใช่เรื่องผิ ด ที่จะมองโลกแง่บวกและคิดเข้าข้างตัวเอง แต่หากการคิดเข้าข้างตัวเองนั้นทำให้เราจมอยู่กับชีวิตที่ไม่มีคุณค่าก็

ป่ ว ย การจะสานต่อ เราอาจรู้สึกอย ากให้โอกาส อย ากให้ใครคนนั้นนึกถึงวันดีๆ

ที่เราเคยมีร่วมกัน แต่ให้ลองไต่ตรองให้ดี ว่าการให้โอกาสของเรา มันนานเกินไปแล้วหรือเปล่า ? และดูพฤติก ร ร มของเขาว่าสมควรได้รับโอกาสนั้นมั้ย ?